نسخه شماره 2428 - 1389/05/25 -

 مذاکره با آمريکا 
نويسنده : دکتر ابراهيم متقي

پيشنهاد آقاي احمدي نژاد درارتباط با انجام مذاکره رودررو و در فضاي رسانه اي با باراک اوباما را مي توانيم نمونه اي از ابتکارات ديپلماتيک رهبران سياسي در مواقع اضطرار و در جهت تغيير الگو هاي رفتاري دانست. اما تحقق اين امر نيازمند زيرساخت هايي است که هنوز در روابط ايران و آمريکا فراهم نشده است. چنين ديدار هايي در تاريخ سابقه داشته است. مثلا در سال 1972 نيکسون ملاقاتي از اين جنس با مائو به انجام رساند اما آن ديدار در شرايطي صورت گرفت که قبل از آن مشاور امنيت ملي آمريکا ديدارهايي را با مقامات و رهبران چيني به صورت محرمانه انجام داده بود و به نتايج موردنظر نائل شده بود. بنابراين هرگونه ابتکار ديپلماتيک نيازمند زمينه هايي است که طبعا تحقق آن مي تواند فضاي ديدار رهبران را در چارچوب مذاکرات سران فراهم کند.
در وضعيتي که آمريکايي ها حتي حاضر نيستند سخنان مقامات ايراني را در اجلاس هاي بين المللي بشنوند طبعا انجام مذاکره در چنين قالب و فرمي  کاري دور از ذهن است. اگرچه ايران آمادگي خود را براي انجام مذاکره به اين شکل اعلام کرده است اما بايد بدانيم که مذاکره چيزي فراتر از اعلام مواضع است. اعلام مواضع را روساي جمهور کشورها و مقامات تصميم گيرنده مي توانند از طريق مصاحبه، سخنراني يا ديدار با مقامات ساير کشورها بيان کنند. اما مذاکره اين ويژگي را دارد که هر کشورتلاش مي کند بر نقاط اشتراک مابين دو بازيگر و نقاط مثبت بازيگر ديگر تاکيد کند و زمينه همکاري وتعامل را به وجود آورد.
بنابراين چنين ابتکارات ديپلماتيکي در فضايي که آمريکايي ها تحريم هاي گسترده اي را عليه ايران اعمال کرده اند، فشارهاي بين المللي را عليه ايران تشديد کرده اند، موج ضد ايراني در رسانه هايشان گسترش داده اند و جلوه هايي از تهديد عليه ايران را در رسانه ها و افکار عمومي  بين المللي منعکس مي کنند کار دور از ذهني به نظر مي رسد.
اگرچه ايران آمادگي اين را دارد که چنين ابتکاري را انجام دهد و اين ديدار در مقابل رسانه ها صورت پذيرد اما تحقق اين ابتکار در کوتاه مدت امکان پذير نخواهد بود.  


نسخه چاپي ارسال به دوستان