نسخه شماره 4149 - 1395/07/11 -

 روابط آمريکا و عربستان غيرمنطقي است
  پادشاه گيج و مشکوک سعودي 
نويسنده : نويسنده: دانيل آر دي پتريس

براي اولين بار پس از هفت سال و نيم دوران رياست جمهوري اوباما، قوه مقننه حق وتوي رييس جمهور را ناديده گرفت و کاخ سفيد را مجبور به اجراي قانوني کرد که با آن مخالف بود. اين لايحه، البته مورد علاقه حاميان عدالت در برابر اعمال تروريستي (يا JASTA در زبان ويژه واشنگتن نشينان) است و اين امکان را براي قربانيان حملات تروريستي در خاک آمريکا فراهم مي‌کند که دولت‌هاي خارجي را به دادگاه بکشانند اگر سوءظني در مورد کمک يا حمايت آن‌ها در اين حملات وجود داشته باشد.

مجلس نمايندگان و سنا به راحتي به دوسوم آرايي که بر‌اساس قانون اساسي، براي وتو نياز داشتند، دست يافتند: مجلس سنا 97 به 1 وتوي اوباما را قاطعانه رد کرد و مجلس نمايندگان 348 به 77 در رد حق وتو حاشيه پيروزي چشمگيري داشت. دموکرات‌هاي کنگره که کاخ سفيد براي واگذار نکردن دفتر رياست به جمهوري‌خواهان بسيار به آنها تکيه کرده است، خود از مشتاق‌ترين افراد براي تصويب قانون JASTA بودند، تا يکي از مفتضحانه‌ترين شکست‌هاي دولت اوباما به راحتي تصويب شود. جاش ارنست، سخنگوي مطبوعاتي اين تصميم را «شرم‌آورترين کار سنا بعد از سال 1983» خواند.

سناتورها به گرمي‌دست هم را مي‌فشارند، انگار که تبديل به قهرمان شده باشند، قهرمان آمريکايي‌ها و بستگان آنها که در حملات تروريستي کشته يا زخمي ‌شده‌اند. درحالي که به نظر مي‌رسد بي‌اعتنا به اين واقعيت باشند که اقدامات آنها بيشتر به اسکيزوفرني شبيه است. يک هفته پيش عربستان سعودي مطمئن‌ترين و حياتي‌ترين متحد آمريکا در منطقه‌اي پر خطر، جنگ زده و درگير تروريسم بود. اما در عرض يک هفته، عربستان سعودي شبيه به دولتي سرکش شد که حامي‌و ياور تروريسم بين‌المللي است، مساله‌اي که آمريکا در 15 سال گذشته درحال مبارزه با آن است. در عرض يک هفته اعتماد سناتورها به سعودي‌ها به عنوان دولتي که از سلاح‌هاي ساخت آمريکا به طرزي مسئولانه و مطابق با قوانين بين‌المللي استفاده مي‌کنند تبديل به نفرت از دولتي شد که به لحاظ مالي همدست تروريست‌ها است و بزرگترين کشتار جمعي در ايالات متحده بعد از دوران جنگ داخلي را حمايت کرده است. اگر ملک سلمان و شاهزاده محمد، درباره اين که واشنگتن حامي‌کشور آنها است يا نه، گيج شده‌اند، در اين زمينه تنها نيستند. دانستن اين که واقعا در ذهن نمايندگان منتخب آمريکا چه مي‌گذرد براي آمريکايي‌ها هم دشوار است، چه رسد به عربستان سعودي و باقي دنيا.

يک هفته قبل از اين که مجلس سنا مخالفت تند خود را با وتوي رئيس جمهور در مورد قانون JASTA نشان دهد، آنها طرحي همسان درباره عربستان را رد کردند. قانونگذاران مجلس سناي آمريکا روز چهارشنبه هفته گذشته با پيش‌نويس قانوني که دولت باراک اوباما را از فروش تجهيزات نظامي ‌به ارزش 15/1 ميليارد دلار، از جمله فروش بيش از 130 دستگاه تانک جنگي «آبرامز» و 20 دستگاه «خودرو زره پوش بازيابي»، به عربستان سعودي منع مي‌کرد، مخالفت کردند. تعجبي ندارد اگر گيج و مبهوت شده باشيد. بحث در مورد اخلاقيات انتخابي است: هيچ منطقي در اين باره وجود ندارد که سلاح‌هاي سنگين به کشوري فروخته شود و يک هفته بعد عملا همان کشور بدترين حامي‌تروريست در خاک آمريکا ناميده شود.

سناتور رند پل، به درستي حق داشت که در طول بحث‌هاي هفته گذشته بپرسد: «آيا هيچ کس طنز اين قوانين را درک مي‌کند؟» اين کارها در واقع تعريف واقعي طنز است: تصويب يک قرارداد سلاح ميليارد دلاري با عربستان سعودي، دقيقا همان کشوري که حالا شايسته‌ترين و تنها کشوري است که مي‌شود در جرايم مربوط به تروريسم از آنها شکايت کرد و آنها را به دادگاه کشاند. اين فراتر از کنايه آميز بودن است، در معناي واقعي کلمه غيرمنطقي است. شبيه به يک شيپورچي است که انجام سرقت را فرياد مي‌زند و سر راهش هر چه به چشم مي‌بيند مي‌دزد، روز بعد پيش صاحب خانه مي‌رود و مي‌خواهد با آنها دوست شود. واقعا اعضاي کنگره به چه فکر مي‌کردند؟ آيا واقعا فکر مي‌کنند؟

واشنگتن شهر ساخت و پاخت در معاملات است. بايد باور کرد سناتورهايي که به قانوني مترقي راي مي‌دهند همان‌هايي هستند که وقتي پاي منافع در ميان باشد، قانوني عجيب را تصويب مي‌کنند. قضيه ساده است، «سهم خود را از کيک داشته باش و بخور»، رياض متحد نظامي ‌فوق‌العاده‌اي است اما وقتي پاي ژست گرفتن با بيوه زنان و يتيمان بعد از حملات 11 سپتامبر پيش مي‌آيد بايد از اين خان بهره‌اي برد. اين اولين بار نيست که سيستم قانونگذاري از چنين محاسبات سياسي‌اي پيروي کرده است و قطعا آخرين بار نيز
نخواهد بود.

فقط به خاطر اين که اين کار، ژست سياسي خوبي است اين معنا را ندارد که براي سياست خارجي هم مفيد است. پس از توافق هسته‌اي با ايران، رياض حالا با سوءظن به رفتار آمريکا چشم دوخته است. احمقانه نخواهد بود اگر باور کنيم که مدتي است ملک سلمان احتمالا به مسئولان آمريکايي به عنواني مشتي رياکار نگاه مي‌کند، که يک چيز مي‌گويند اما براي مصلحت سياسي، کار ديگري مي‌کنند. اقدامات کنگره در دو هفته اخير دلايل زيادي را براي شک درباره اين نظريه باقي نگذاشته است.

منبع: نشنال اينترست

ترجمه‌: ديپلماسي ايراني


نسخه چاپي ارسال به دوستان