نسخه شماره 4149 - 1395/07/11 -

 اتمام مرد ناتمام 
نويسنده : اشکان بنکدار جهرمي

در يکي دو هفته گذشته اخباري از سوي دو رسانه اصولگرا و حاميان سابق احمدي‌نژاد يعني خبرگزاري فارس و روزنامه کيهان مطرح شد، مبني بر اين که محمود احمدي‌نژاد به ملاقات رهبر معظم انقلاب رفته و نظر ايشان را در خصوص نامزدي خود در انتخابات رياست‌جمهوري سال 96 جويا شده است؛ موضوعي که با مخالفت معظم له مواجه شده و حتي فراتر از آن، ايشان توصيه کرده اند که سفرهاي استاني رئيس دولت‌هاي نهم و دهم متوقف شود. با وجود اين، برخي نزديکان احمدي‌نژاد اين موضوع را رد کرده و در عين حال، سفرهاي استاني وي با سفر به استان گلستان ادامه يافت.

حلقه نزديکان احمدي‌نژاد که از قبل خبر از عزم راسخ خود براي شرکت در انتخابات آتي رياست‌جمهوري را داده بودند در بيان خود سعي نمودند که صحّت خبر مذکور را زير سؤال ببرند و مهمتر از آن خواهان موضعگيري عيان رهبري در اين مورد شدند. چهره‌هاي جنجالي مدافع دولت قبل که هميشه سعي مي‌نمودند رقباي سياسي خود را با چماق نافرماني و عدم تبعيت از ولي فقيه از ميدان به در کنند اکنون خود را درگير همان موضوعي مي‌ديدند که تصورشان مي‌رفت فقط در مسير رقيبشان قرار گيرد. ايشان که بارها و بارها مدعي مي‌شدند حتي بايد منويات اظهار نشده مقام ولي فقيه را پيش از اظهار در محافل خصوصي کشف و درک نمود تا از آن تبعيت کامل کرد، اکنون در سخنان خود موضعي کاملاً مخالف را نشان مي‌دادند و حتي براي باورمندي خود طالب اعلام موضع آشکار رهبري بودند. علاوه بر اعلام چنين مواضعي گفته مي‌شد که پس از توصيه مقام معظم رهبري بر نهي احمدي‌نژاد از شرکت در انتخابات و پايان دادن به سفرهاي استاني، وي در راستاي تبليغات خود به استان گلستان سفر نموده است.

در طول دوره رياست احمدي‌نژاد بر قوه مجريه، به ويژه دور دوم، مسأله عدم تبعيت ايشان از فرامين مقام معظم رهبري چندين بار مطرح شد. آن چه در اين نافرمانيها از سالهاي رياست ايشان تاکنون قابل مشاهده است اين مي‌باشد که احمدي‌نژاد فقط هنگامي‌از مواضع خود در برابر رهبري عقب‌نشيني مي‌کند که معظم‌له آشکارا موضع خود را در برابر مردم بيان دارد. چالش‌هاي پيشين نشان داده که احمدي‌نژاد در مورد خواسته‌هاي خود به شدت
مصمم است.

بحران انتخاب رحيم مشايي و کنار گذاشتن وزير اطلاعات سابق، مصلحيان، خانه نشيني 11 روزه او که تعبير به قهر شده است مواردي از سرسختيهاي احمدي‌نژاد در برابر دستورات واضح و لازم الاطاعه رهبري را نشان مي‌دهد. حتي گفته مي‌شود که ماجراي اخراج منوچهر متکي از رأس وزارت خارجه وقت که در هنگام پرواز کاري ايشان به خارج از کشور صورت گرفت نيز در مخالفت با ديدار متکي و مقام معظم رهبري انجام شده باشد؛ ديداري که در آن متکي انتقاداتي را از رئيس دولت نهم و دهم در حضور رهبر
مطرح مي‌کند.

وجود جبهه گيري احمدي‌نژاد در اين موارد علاوه بر اين که نشان دهنده روحيه خودرأيي ايشان است، نشان مي‌دهد که وي و اطرافيان وفادارش از اين که رهبري را به اعلام موضع صريح بخوانند و از سوي ايشان هزينه کنند ندارند. حتي اکنون نيز در نامه پاسخ ايشان به سخنان مقام معظم رهبري مي‌توان بوي گلايه را احساس نمود؛ آن جا که احمدي‌نژاد مي‌گويد که در جلسه 9 شهريور اعلام انصراف نمودم. گويي احمدي‌نژاد گلايه مي‌کند که عليرغم انصراف چرا اين مسأله آشکارا مطرح شده است. آقاي احمدي‌نژاد البته پاسخ نمي‌دهد که چگونه توصيه رهبري را در 9 شهريور پذيرفته ولي در جواب حلقه نزديکانش که دائم بر طبل تکذيب مي‌کوبيدند پاسخي نمي‌داد. وي در حالي اين گلايه را مطرح مي‌کند که وفادارانش به نوعي خواستار موضعگيري رسمي‌و صريح مقام معظم رهبري بودند و سخنان غير مستقيم از ايشان را حجت نمي‌دانستند.

واقعاً به نظر نمي‌رسد که احمدي‌نژاد بدون اين اعلام موضع شفاف حاضر به عقب‌نشيني مي‌گشت. مطمئناً جرياني که بارها سعي در حذف رقيب به اتهام مخالفت با دستورات مقام معظم رهبري نموده است اکنون قولاً و عملاً، در عين اين که از نظر معظم له مطلع بود دست به تکذيب مي‌زد و به نظر نمي‌رسيد که قصد تبعيت و در نتيجه انصراف از مبارزه زود هنگام انتخاباتي
داشته باشد.

علاوه بر سابقه خودرأيي، محمود احمدي‌نژاد عامل دو قطبي کردن جامعه و ايجاد تنش‌هاي بسياري در ايران بود. وضعيت بحراني معيشت مردم در سال‌هاي انتهايي رياست وي نشان داد که او عليرغم آن چه در لفاظي‌هاي خود بيان مي‌دارد با سياست‌هاي نابخردانه اقتصادي و تورم افسارگسيخته حاصل از آن، طبقه متوسط و ضعيف را در تنگنا قرار داد و تمام وعده‌هاي رفاهي او در انتخابات سال 84، دود شد و به هوا رفت. روحيه قانون‌گريزي احمدي‌نژاد و باور بر اين که وي مي‌تواند هر کار فراتر از قانوني را انجام دهد، در کنار سياست ناموفق خارجي و تحريم‌هاي اقتصادي، گروهي از کاسبان تحريم و اختلاسگران را پرورش داد که بيش از هر زمان ديگري در چپاول بيت‌المال گستاخ بودند.

رفتار احمدي‌نژاد نشان از فردي داشت که به جاي سياست ورزي با نمايشهاي عامه پسند سياسي، روزمرگي را پيشه کرده بود. وي امّا کارهايي مي‌کرد و حرف‌هايي مي‌زد که هيچ رئيس جمهور ديگري جرأت انجام آن را نداشته و شايد پس از اين هم جسارت بر آن نداشته باشند. وي با تکيه بر توّهم محبوبيت خويش که مي‌پنداشت به سبب يارانه در ميان مردم کم درآمد- که اکثريت هستند- ريشه دوانده بي محابا به همه ارکان نظام مي‌تاخت. احمدي‌نژاد شايد اعجوبه‌اي تکرار نشدني باشد.

ناگفته نماند که هم اکنون نيز گرچه نمي‌توان شانس پيروزي براي احمدي‌نژاد در مقابل روحاني قائل شد ولي وي مي‌توانست جدي ترين رقيب رئيس جمهور فعلي در سال 96 باشد. شايد به همين سبب است که اخبار مربوط به کانديداتوري ايشان اين قدر با اهميت تلقي شد و در رسانه‌ها به سرعت انتشار يافت. احمدي‌نژاد مي‌توانست با تکيه بر وعده‌هاي يارانه‌اي و تزريق نقدينگي مجازي عده اي از اقشار کم درآمد را به رأي دادن ترغيب نمايد ولي قطع به يقين سابقه تاريک وي در اقتصاد سالهاي اخير، مانع از گردآوري رأي اکثريت جامعه ايران مي‌شد.

حضور احمدي‌نژاد همچنين مي‌توانست پيامدهايي قابل پيش بيني نيز داشته باشد. گفتار و رفتار وي نشان مي‌دهد که هيچ تغييري در احمدي‌نژاد صورت نگرفته. وي همچنان پتانسيل دو قطبي کردن جامعه را دارد و مي‌توانست در صورت حضور لطمه اي به وحدت قوه حاکمه بزند. علاوه بر تبعات منفي و مستقيم حضور وي در کمپين انتخابات رياست‌جمهوري، عدم موفقيت وي نيز مي‌توانست بهانه اي باشد براي آنان که انتخابات سال 88 را خالي از برخي اشکالات نمي‌دانستند. پس تنها کسي که هم موفقيتش و هم عدم موفقيتش مي‌توانست به چالش‌هاي سياسي سالهاي اخير به صورت گسترده دامن بزند احمدي‌نژاد بود. شايد به همين سبب نيز بود که گفته مي‌شود 10 نفر از 12 نفر شوراي نگهبان از هم اکنون به رأي منفي خود در مورد ايشان اذعان کرده بودند.

با سخنان مقام معظم رهبري، احمدي‌نژاد شايد به اين باور برسد که سه سال و اندي است که از دقيقه 90 حضور سياسي وي در عرصه ايران گذشته است و يا شايد هم در آرايشي جديد، دوستان خود را راهي شوراي تهران کند تا اگر امکان سکانداري کشور را از دست مي‌دهد ولي لااقل اميد به تصاحب صندلي شهردار پايتخت را در دلش زنده نگه دارد!


نسخه چاپي ارسال به دوستان