نسخه شماره 4136 - 1395/06/25 -

 نمايش زندگي در شبکه‌هاي اجتماعي 
نويسنده : فردين عليخواه

احساس ناکامي‌و عقب ماندن از ديگران يکي از تبعات استفاده از شبکه‌هاي اجتماعي است که در سال‌هاي اخير نظر محققان اين عرصه را به خود جلب کرده است. اين يادداشت به طرح مسأله در اين خصوص پرداخته است.

تصوير جشن تولد در اداره، پايکوبي در يک کشتي تفريحي، دورهمي‌با دوستان در کافي‌شاپ، عکس يادگاري با يک بازيگر مشهور، شرکت در يک نمايشگاه در خارج! گردنبند جديدم، دوچرخه‌سواري در يک مرکز تفريحي، قبولي در يک آزمون ورودي، من و يک پيتزاي خوشمزه؛ يهويي! کودک دلبندم در گروه ارکستر مدرسه، عکس‌هاي رمانتيک و فانتزي عروسي‌ام و ....

اگر عضو اينستاگرام، فيسبوک يا جمع‌هاي تلگرامي‌دوستانه هستيم هر روز ده‌ها عکس مي‌بينيم که در زير آنها چنين عباراتي نوشته شده است.

تصاوير چهره‌هاي مشهور که بماند. آنقدر عکس‌هاي جذاب از زندگي شان را در صفحاتشان مي‌گذارند که هر بيننده‌اي مدام خودش را سرزنش مي‌کند که چرا وارد عرصه هنر و بازيگري نشده است و مدام از خودش مي‌پرسد که به راستي اينان جز خوشي از روزگار چه مي‌بينند؟ واقعيت آن است که عده‌اي از محققان معتقدند که با رشد شبکه‌هاي اجتماعي، «احساس ناکامي»، «احساس بي‌عرضگي» و «احساس عقب ماندن از ديگران» در بين افراد بيشتر شده است. در سال 2014 مطالعه‌اي در بين 1500 نفر از کاربران شبکه‌هاي اجتماعي نشان مي‌داد که 62 درصد آنان باور داشتند که استفاده از اين شبکه‌ها و تماشاي عکس‌هاي ديگران موجب برانگيخته شدن حسادت آنان شده است و آنان معمولا پس از مرور صفحات اشخاص در اينستاگرام يا فيسبوک، نسبت به زندگي و موفقيت‌هاي خودشان حس بدي داشته‌اند. « سرزنشِ خود » و « احساس سرخوردگي » يکي از عوارض مشاهده چنين عکس‌هايي در شبکه‌هاي اجتماعي بيان يکي از دانشجويانم «همه دارن از دنيا لذت مي‌برن و سهم من از دنيا فقط بدبختي‌هاي اونه!» و يا «همه دارن پيشرفت مي‌کنن و من مانند عروسکي که باطريش تموم شده درجا متوقف شدم»، «زندگي همه طبق روال و خوب پيش مي‌ره و من هميشه بد مي‌يارم». طرفِ صحبت من در اين نوشته کساني هستند که نگاهي مشابه دارند.

شبکه‌هاي اجتماعي باعث شده اند تا ما بدون واسطه بتوانيم از زندگي ديگران خبردار شويم. در واقع با اجازة خود افراد وارد حريم خصوصي شان شويم. نکته آن است که در شبکه‌هاي اجتماعي، آدم‌ها صرفا لحظه‌هاي خوش زندگي شان را در معرض ديدِ ديگران قرار مي‌دهند. زندگيِ هر فرد پستي و بلندي‌هاي بسياري دارد. معمولا کاربران شبکه‌هاي اجتماعي آن قسمت‌هاي بلنديِ زندگي را منتشر مي‌کنند. اخم‌ها و اشک‌ها، زخم‌ها و زجرها از نگاه ديگران پنهان مي‌ماند. منظورم آن است که ديدن عکس‌هاي ديگران نبايد باعث شود که مخاطب يا کاربر شبکه‌هاي اجتماعي به سرزنش خودش بپردازد. احساس ناکامي ‌و سرخوردگي نتيجه‌اي نيست که از تماشاي زندگي ديگران در اينستاگرام حاصل شود. عکس‌هاي اينستاگرام بخشي از واقعيت زندگي همه ماست. فقط بخشي از واقعيت و آن هم به شکل فانتزي‌اش. زندگي؛ واقعيت‌هاي ديگري هم دارد که در اين عکس‌ها حضور ندارند. شما به عکس‌هايي که خودتان در صفحه‌تان گذاشته‌ايد مراجعه کنيد. شما هم تنها بخش‌هاي شاد و شيرين زندگي‌تان را منتشر کرده‌ايد. پس ببينيد وبگذريد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان