نسخه شماره 3851 - 1394/06/21 -

 چشمان باز، دستان گشوده 
نويسنده : احسان کياني

«شوراي نگهبان، چشم بيناي نظام براي انتخابات است». اين جمله کليدي رهبري در هفته گذشته، به سان آبي بود بر آتش اختلاف‌نظرهايي که اخيراً در باب نقش نظارتي اين نهاد در انتخابات، بروز نموده بود. مسأله زماني آغاز شد که رياست‌جمهوري طي سخناني در جمع استانداران که مجريان انتخاباتي هر استان هستند، گفت:«شوراي نگهبان چشم است و چشم نمي‌تواند کار دست را بکند، نظارت و اجرا نبايد مخلوط شوند. بايد به قانون اساسي کاملاً توجه کرده و عمل کنيم». در اين بين چه انتقاد اصولگرايان و چه استقبال اصلاح‌طلبان موجب سوءتفاهم شد. حال آن‌که نه کلام دکتر روحاني در نفي نظارت شوراي نگهبان نبود و نه قرار است با يک سخنراني، روند نظارت استصوابي شوراي نگهبان تغيير کند.رييس‌جمهور فقط بر تفکيک وظايف هر نهاد مبتني بر قانون اساسي تأکيد کرده بود. گفتني است دو تفسير از نقش نظارتي شوراي نگهبان وجود دارد: نظارت استطلاعي و نظارت استصوابي. بر مبناي نظارت استطلاعي، تنها هيأت‌هاي اجرايي، مسئول تأييد يا رد صلاحيت داوطلبان انتخابات هستند و شوراي نگهبان، حق مداخله در اين امر را ندارد. اين تفسير تا پيش از 1370 و برگزاري چهارمين دوره انتخابات مجلس برقرار بود. طبق اين تفسير، هيأت‌هاي اجرايي منطبق با استعلام از نهادهاي چهارگانه(سازمان ثبت احوال؛ نيروي انتظامي؛ قوه قضاييه؛ وزارت اطلاعات) صلاحيت نامزدها را احراز و در صورت عدم پيشينه و سابقه منفي، جواز ورود به عرصه رقابت را صادر مي‌کنند. در اين ميان اگر نامزدي معتقد بود که به ناحق صلاحيتش رد شده، به شوراي نگهبان شکايت مي‌برد و اين شورا شکايت او را بررسي کرده و در صورتي که ايرادي به نحوه احراز صلاحيت وارد بود، وي را به ميدان رقابت راه مي‌داد.

ادامه در صفحه15


نسخه چاپي ارسال به دوستان