نسخه شماره 2653 - 1390/03/18 -

 رسميت اخوان المسلمين مصر 

براي نخستين بار از هشتاد و دو سال پيش که اخوان المسلمين در مصر پايه گذاري شد، فعاليت اين جمعيت به عنوان يک حزب سياسي در اين کشور به رسميت شناخته شده و اين حزب توانسته با نام حزب آزادي و عدالت، ثبت نام کرده و فعاليت کند. مجوزي که کميسيون امور احزاب مصر دوشنبه ششم ژوئن، شانزدهم خرداد، درمورد رعايت آزادي بيان دراين کشور صادرکرد، به منزله دادن مجوز رسمي به فعاليت اخوان والمسلمين تعبير شد و براي نخستين بار آن را به يک نهاد حزبي سياسي مجاز وعلني تبديل مي کند. اين تحول شگرف حدود سه ماه پس از برکناري محمد حسني مبارک از حاکميت مصر و در آستانه انتخابات سراسري پارلماني مصر رخ داده است. جمعيت اخوان المسلمين در طول سه دهه حکمراني مبارک حزبي غير قانوني محسوب مي شد و در دوره هايي نيز ناچار شده بود که فعاليت خود را به شکل زيرزميني انجام دهد. حسني مبارک و حکومت او همواره اخوان المسلمين را به چشم خطرناک ترين دشمن و رقيب خود مي نگريستند و چنين استدلال مي کردند که اخوان المسلمين در صدد برقراري جمهوري اسلامي به سبک ايران در مصر هستند و منافع امنيتي کشور را تهديد مي کنند. ورود شخصيت هاي مرتبط با اخوان المسلمين به مجلس مصر هيچگاه به منزله نمايندگي مستقيم آنان از سوي اين جمعيت محسوب نشد و اين افراد به صورت نماينده هاي مستقل اعلام نامزدي مي کردند. مبارک سه دهه حکومت خود را به ضرب قانون "وضعيت فوق العاده" ادامه داده بود; قانوني که براساس آن، رسما اخوان غير قانوني بود و تنها در آخرين روزهاي حيات سياسي مبارک لغو شد. اما غيرقانوني اعلام کردن اخوان المسلمين برخلاف تصور بسياري، نتيجه تصميم حسني مبارک نبود که ازهمان سال 1954 و از زمان محمد نجيب که نخستين رييس جمهوري مصر بود اين جمعيت غير قانوني اعلام شده بود. تنها دو سال پس از 1952 و انقلاب آن سال مصر که حکومت پادشاهي مصر و سودان را يکجا سرنگون کرد و محمد نجيب به عنوان نخستين رييس جمهوري برگزيده شد، هر گونه فعاليت اخون المسلمين مصر غير قانوني اعلام شد. حتي جمال عبدالناصر که در سال 1956 به رياست جمهوري مصر رسيد و محبوبيت زيادي در افکار عمومي کشورش و دنياي عرب و اسلامي داشت، غيرقانوني بودن اخوان المسلمين را لغو نکرد. بسياري از نظرات عبدالناصر به ويژه عليه اسرائيل و وضعيت نويني که در پي تاسيس کشور اسرائيل در خاورميانه به وجود آمده بود، از نظرات اخوان المسلمين به دورنبود هرچند ناصر و جنبش اش; "ناصريسم"، ملي گرا بودند ولي اهداف سياسي"پان عربيسم" ناصر، کمابيش همان هدف هاي "پان اسلاميسم" اخوان بود. اما باز همه اين شباهت ها و آرمان هاي مشترک، ناصر، آن "محبوب ملايين" (محبوب ميليونها توده) را به قانوني کردن اخوان المسلمين تشويق نکرد زيرا او نيز از اين جمعيت عميقا در هراس بود و آن را خطري براي پايه هاي قدرت خود مي ديد و قدرت گرفتن هيچ حزب و نهاد و فرد ديگري در مصر را تحمل نمي کرد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان