نسخه شماره 2653 - 1390/03/18 -

 سرپرست کميته امداد:
 خانواده هاي تحت حمايت عمدتا از افسردگي شديد رنج مي برند 

سرپرست کميته امداد امام خميني (ره) گفت: توانمندسازي تنها منحصر به کميته امداد نيست و نيازمند فعاليت تمام دستگاه هاي ذي ربط در اين زمينه هستيم.  به گزارش ايسنا، حسين انواري در «همايش ملي توانمندسازي در کميته امداد با رويکرد جهاد اقتصادي»، افزود: شاهديم سرمايه گذاري هاي کميته امداد به دليل تحقيرها و تهديدها در حوزه اجتماعي، خنثي مي شود.
وي با بيان اينکه پروسه اي که در توانمندسازي در انقلاب اسلامي صورت گرفت از مردم ترسو، ضعيف و مستاصل، انسان هايي والامقام، توانمند و شجاع ايجاد کرد، اظهار کرد: اين روند بايد مورد مطالعه نهادهاي پژوهشي قرار گيرد، چرا که در حال حاضر به شدت به آن نياز است و همه کشورهايي که در منطقه قيام کرده اند، نيازمند ريزه کاري هاي اين پيام هستند و بايد به آنها کمک کرد.  انواري با اشاره به نامگذاري امسال به سال «جهاد اقتصادي» اظهار کرد: جهاد اقتصادي يک مبارزه آگاهانه در مقابل تهديدهاي دشمن است، از اين رو بايد گفت اين جهاد يک رسالت است.  به گفته وي، پيشرفت اقتصاد ملي و توانمندسازي محرومان به چگونگي اين جهاد مقدس در سال جاري وابسته است. انواري عنوان کرد: توانمند شدن شرط اصلي پيشرفت است. بايد سرمايه هاي دروني را در توانمندسازي کشف کنيم و از يک مديريت با داريت در تصميم گيري ها برخوردار باشيم.
سرپرست کميته امداد اظهار کرد: خانواده هاي تحت حمايت کميته امداد عمدتا از افسردگي شديد رنج مي برند و در حوزه احساسي، احساس ذلت و کوچک شدن مي کنند. تحقيرهاي بيروني و دروني آنها را از حضور فعال در صحنه بازمي دارد و نمي توانند حرف ها و خواسته هاي بحق خود را در جامعه مطرح کنند.
انواري تصريح کرد: اين خانواده ها ظرفيت ها و استعدادهاي دروني خود را نمي شناسند، لذا بايد اين استعدادها را کشف و به مرحله ظهور رساند.
وي افزود: فرايند توانمندسازي در کميته امداد در چهارحوزه تفکر، انگيزه، تصميم گيري و اقدام، قابل مطالعه و پيگيري است. تفکر و يادگيري کليد اصلي اين حرکت است و بايد به توانمندي هاي فکري مددجويان توجه کنيم، چرا که اگر فرد در حوزه فکري آماده نباشد، قابليت شرکت در توانمندسازي حرفه اي را هم نخواهد داشت.
انواري با بيان اينکه توسعه ظرفيت ها در حوزه تفکر و انديشه جاي مي گيرد، گفت: نبايد تصور کنيم، ظرفيت خانواده ها ثابت است و يا اگر مددجويي کاري را شروع کرد و متوقف شد، تصور کنيم که ديگر قابليت حرکت ندارد، بلکه بايد استعدادها و سرمايه هاي دروني اين افراد کشف و شکوفا شود و سپس آنها را به کار گرفته و ارتقا» دهيم.
همچنين بايد بر اعتماد به نفس و پيشگيري از تحقير شدن مددجويان تکيه کرد و با ايجاد فضاي مطلوب زمينه را براي رشد استعدادها فراهم کرد.


نسخه چاپي ارسال به دوستان